خانه » سینما و فیلم » اكبر عبدي، بازيگري براي تمام فصول

اكبر عبدي، بازيگري براي تمام فصول

جواد طوسي، منتقد سينما، در يادداشتي در روزنامه شرق به بهانه اكران فيلم «خوابم مي‌آد» ساخته رضا عطاران، به مرور بازيگري اكبر عبدي در سالهاي گذشته پرداخته است. به گزارش ايسنا، ...

جواد طوسي، منتقد سينما، در يادداشتي در روزنامه شرق به بهانه اكران فيلم «خوابم مي‌آد» ساخته رضا عطاران، به مرور بازيگري اكبر عبدي در سالهاي گذشته پرداخته است.

به گزارش ايسنا، در اين يادداشت آمده است:

با مرور كارنامه پرفراز و نشيب «اكبر عبدي»، مي‌توان به خودساخته بودن اين بازيگر غريزي پي برد. از بازي‌هاي اوليه او در برنامه‌هاي كودك و نوجوان در تلويزيون از جمله «بازم مدرسه‌ام دير شد» كه حالا براي نسل‌هاي نه‌چندان جوان تبديل به نوستالژي شده تا بازي او در فيلم‌هاي «دزد عروسك‌ها» (محمدرضا هنرمند)، «هنرپيشه» و «ناصرالدين شاه آكتورسينما»، «سفر جادويي» (ابوالحسن داوودي)، «دلشدگان» (علي حاتمي)، «اجاره‌نشين‌ها» (داريوش مهرجويي) و «آدم برفي» (داوود ميرباقري)، نشان از انعطاف‌پذيري‌اش براي ايفاي نقش‌هاي گوناگون دارد. كافي است تا جنس بازي عبدي در «اجاره‌نشين‌ها» را با بازي او در «هنرپيشه» و – به ويژه – «آدم برفي» مقايسه كنيم تا به اين واقعيت پي ببريم.

همين چند فيلم شناخته‌شده‌اي كه از او نام برديم، اين واقعيت را به اثبات مي‌رساند كه خودساخته‌ترين بازيگر نيز بالندگي و تشخص‌اش وابسته به فيلمنامه‌اي قرص و محكم و متفاوت و جوهره كارگرداني فهيم و باذوق است. خوب نوشته شدن يك نقش و هدايت و كنترل درست يك بازيگر و شناخت كامل ابعاد شخصيتي و نقاط قوت و ضعفش، مي‌تواند كارنامه‌اي پربار و قابل استناد از او به جا بگذارد. فضاي كم و بيش متنوع سينماي ايران در دهه 60 و نيمه اول دهه 70 اين فرصت را در اختيار بازيگري با ويژگي‌هاي «اكبر عبدي» قرار داد تا خودش را در نقش‌ها و تيپ‌ها و موقعيت‌هاي متفاوت محك بزند. اما هويت‌باختگي تدريجي سينماي ايران در چرخه سياست‌هاي بعدي مدام در حال تغيير و تبديل باعث شد كه بازيگري با اين پشتوانه قابل اعتنا تن به بازي در فيلم‌هايي دهد كه ارزش و اعتباري برايش به همراه ندارد و تكرار يك‌سري كليشه‌هاست. البته با توجه به خاستگاه طبقاتي «اكبر عبدي» و شكل راه‌يابي‌اش به دنياي بازيگري و فضاي ناهمگون و غبارگرفته سينماي ايران نبايد انتظار داشت كه او صرفا به دنبال نقش‌هاي شاخص و بااهميت باشد و كنار آمدن بازيگري با اين پيشينه و شناسنامه با «سينماي عامه‌پسند» اجتناب‌ناپذير است. مجموعه فيلم‌هاي اخراجي‌هاي 1 و 2 و 3 محصول چنين دنياي دوگانه‌اي است. اما مشكل بغرنج زماني است كه آن آثار ارزشمند و قابل بحث هرازگاه، در كارنامه او به تدريج تبديل به استثنا شوند.

كنتراست اين زمانه بازيگري «اكبر عبدي»، نمايش همزمان دو فيلم كاملا متفاوت از او از بعد كيفي و اجرايي است. «خوابم مي‌آد» (رضا عطاران)، جلوه‌اي دوباره براي نمايش قابليت‌هاي اوست. بار تركيبي كمدي غيرمتعارف «رضا عطاران»، اين بستر را براي بازيگري همچون اكبر عبدي فراهم كرده تا به اتكاي ظاهر زنانه غلط‌اندازش، حسي مادرانه را (در كانون سنت) به خوبي با زبان طنز القا كند كه قدر مسلم گذشته اين بازيگر و محيط و مناسبات خانوادگي او در محله‌اي چون «جواديه»، در انطباق درستش با اين نقش و استفاده از هنر بداهه تاثير بسزا داشته است (تجربه به‌دست‌آمده در فيلم «آدم برفي» را هم نبايد ناديده گرفت). اما در نقطه مقابل نقش او در «شبكه» (مرحوم ايرج قادري)، نمونه‌اي از همان بازي‌هاي سطحي و پيش‌پاافتاده است كه هيچ نشاني از خلاقيت و انگيزه در آن نيست و صرفا به دليل پول و گذران زندگي پذيرفته شده است. البته اين «ذهنيت مادي» اخيرا بيش از حد دست و پاگير اكبر عبدي شده و شاهديم كه در هر جا و مكان و رسانه‌اي اين نقطه ضعفش را به طور علني بروز مي‌دهد. نياز اقتصادي و تعهدات خانوادگي هر چقدر هم اهميت داشته باشد، نبايد در ادبيات يك هنرمند به گونه‌اي به كار رود كه اين گونه استنباط شود براي او پول ارزش و معيار همه چيز است.

یکشنبه ۴ تیر ۱۳۹۱
بازدیدها 1,397
دیدگاه ها . نظر
کد خبر 7149

Comments are closed.


عضویت در خبرنامهء خبر شهری