خانه » سینما و فیلم » چشم‌ها را به بهتر دیدن عادت می‌دهیم

چشم‌ها را به بهتر دیدن عادت می‌دهیم

تهیه‌کننده "کارگاه هنر" که سابقه تولید برنامه‌هایی چون "دو قدم مانده به صبح" را در کارنامه دارد، هدف از ساخت این برنامه را عادت دادن چشم‌های مردم به بهتر دیدن ...

تهیه‌کننده “کارگاه هنر” که سابقه تولید برنامه‌هایی چون “دو قدم مانده به صبح” را در کارنامه دارد، هدف از ساخت این برنامه را عادت دادن چشم‌های مردم به بهتر دیدن معرفی کرد.

به گزارش خبرنگار مهر، سعید بشیری را با برنامه پرمخاطب و جریان‌ساز “دو قدم مانده به صبح”‌ به یاد می‌آوریم. برنامه‌ساز توانمندی که بی‌شک نمی‌توان نقش او را در شکل‌گیری برنامه‌هایی چون “هفت” و “مجله تئاتر” که هرکدام از همان آیتم‌های “دو قدم مانده به صبح” متولد شده‌اند نادیده گرفت.

او سال گذشته برنامه تازه‌ای برای شبکه چهار ساخت که “کارگاه هنر” نام داشت و در دو برنامه 45 دقیقه‌ای در روزهای پایانی هفته به هنرهای تجسمی می‌پرداخت. بشیری امسال در تدارک ساخت سری دوم این برنامه است. درباره نحوه شکل‌گیری و اجرای “کارگاه هنر” و اهداف ساخت آن پیش از آغاز پخش برنامه تازه ‌از سعید بشیری با او گفتگو کرده‌ایم.

خبرگزاری مهر، گروه فرهنگ‌وهنر:‌ شما در برنامه‌ باسابقه‌ای چون “دو قدم مانده به صبح” و سری بعدی آن با نام “دور میز شب” به نوعی تمام هنرها را در برنامه مورد توجه قرار می‌دادید. چه شد که تصمیم گرفتید برنامه‌ای ویژه هنرهای تجسمی تهیه کنید؟

سعید بشیری:‌ در “دو قدم مانده به صبح” به موضوعات مختلفی در طول هفته می‌پرداختیم که شامل 10 موضوع می‌شد. برخی از آنها زیرمجموعه هنرهای تجسمی بودند. مثل نقاشی، عکاسی، گرافیک و مجسمه‌سازی. با این حال پس از اتمام برنامه آثاری چون “هفت” و “مجله تئاتر” تولید شدند که شکل گسترش داده شده آیتم‌های “دو قدم مانده به صبح” بودند. به همین دلیل احساس کردم جای برنامه‌ای که به هنرهای تجسمی، معماری و شعر ایرانی بپردازد خالی است.

این شد که شبه‌مجله‌ای طراحی کردم که طرح آن ابتدا به رحمان سیفی‌آزاد ارائه شد و بعد از آن با تایید دکتر تقی رستم‌وندی تصمیم گرفتیم برنامه‌ای ویژه هنرهای تجسمی راه بیندازیم. در وهله نخست قرار بود برنامه 90 دقیقه باشد که به پیشنهاد مدیر شبکه بنا شد برای پرهیز از خسته کردن مخاطب آن را در دو برنامه 45 دقیقه‌ای به آنتن بفرستیم که هر کدام دارای آیتم‌های بسیاری باشند و چهارشنبه‌ها و پنجشنبه‌ها روی آنتن بروند و “کارگاه هنر” متولد شد.

*معمولا چه مراحلی برای آماده کردن دو قسمت هفتگی برنامه طی می‌کردید؟
 
بشیری:‌ ما تلاش داشتیم برای به روز بودن برنامه 70، 80 درصد از آن را در طول هفته تهیه‌ کنیم. همینطور به خبرهای روز می‌پرداختیم و معرفی نمایشگاه‌ها نیز از دیگر بخش‌های کار بودیم. در واقع ما چند تیم متحرک داشتیم که برای تهیه گزارش به مراجع مختلفی می‌رفتند. در واقع نمی‌خواستیم برنامه بازتاب اتفاقات روز باشد. بلکه درصدد این بودیم که درباره هنرهای تجسمی به مخاطب اطلاعات و آگاهی‌های درستی را در زمان فشرده منتقل کنیم. تا شاید نگاه او به این هنرها تغییر پیدا کند. چرا که مردم ما کمتر با هنر مدرن ارتباط دارند.
همینطور آیتمی داشتیم که هربار در آن به یکی از دانشگاه‌های هنری کشور می‌رفتیم و قشر جوان و دانشجو را معرفی می‌کردیم که در بین آنها افراد ناشناخته‌ای نیز وجود داشتند.
*گرچه شما برنامه‌های تولیدی بسیاری داشتید اما در چند سال گذشته بیشتر برنامه‌های زنده شما را در تلویزیون دیده بودیم. چه شد که فکر کردید “کارگاه هنر” در شیوه تولیدی می‌تواند موفقیت‌آمیزتر باشد؟

بشیری:‌ معمولا آرم زنده گوشه‌ کادر تلویزیون سبب می‌شود همزمان با اتفاقاتی که به صورت زنده رخ می‌دهند توجه مخاطب بیشتر جلب شود. با این حال تلویزیون تجربه برنامه‌های تولیدی را در کارنامه دارد که آثار موفقی بودند. مثل “هزار راه نرفته” که از شبکه دوم پخش می‌شد.

تا به حال این برنامه هم توجه زیادی را جلب کرده. از میان اهالی هنر به ویژه هنرمندان شهرستانی و جوانتر‌ها استقبال خوبی کردند. “کارگاه هنر” مخاطبان خود را دارد و پیامک‌ها و بازخوردها نشان از تاثیر این برنامه است. به خصوص که جای پرورش نگاه بصری و افزایش درک تصویری مخاطبان خالی بود.

 *پس پرورش نگاه بصری به همراه در جریان گذاشتن مخاطب از تازه‌ترین اتفاقات حوزه هنرهای تجسمی هدف تولید این برنامه بود؟

بشیری:‌ اساسا برنامه از ابتدا این رویکرد را داشت که می‌تواند بازتابی از اتفاقات خبری روز هنرهای تجسمی داشته باشد. تا از این طریق این هنرها با زندگی روزمره مردم ارتباط بگیرند. در واقع می‌خواستیم این برنامه کمک کند تا مخاطبان بهتر تصاویر را ببینند و به آنچه می‌بینند فکر کنند و چشم‌ها را عادت دهیم به بهتر دیدن.

 

*با این حساب شما تصور می‌کنید هنرهای تجسمی در کشور ما آنطور که باید و شاید در میان مردم جا باز نکرده و مورد توجه قرار نگرفته؟
بشیری:‌ سینما سرگرمی جدی مردم ما و البته همه دنیا به حساب می‌آید. با این حال هنرهای تجسمی نیز در بسیاری از کشورهای پیشرفته بخشی از زندگی مردم است. حضور یک تابلو اصل مثلا از ونگوگ یا اثر دست یک هنرمند در خانه حس دیگری دارد که جایش در کشور ما خالی است و ارتباط ما با هنر مدرن کمرنگ شده. بنابراین ما سعی کردیم در برنامه به این بخش بپردازیم و سعی کنیم مردم با هنرهای مدرن آشنا شوند. همینطور معرفی نویسندگان و نقاش‌های کشورهای دیگر یا مرور تاریخ هنر کشور خودمان نیز از دیگر بخش‌های برنامه بود.

 

سه شنبه ۲ خرداد ۱۳۹۱
بازدیدها 606
دیدگاه ها . نظر
کد خبر 4062

ارسال نظر:

*


عضویت در خبرنامهء خبر شهری