خانه » شهر من » اجتماعی » بیمه طلایی، ناجی دردها

بیمه طلایی، ناجی دردها

دستان خسته، پاهایی که نایی ندارند برای رفتن، چشمانی که سویی ندارند برای دیدن و گاه چنان زمانه سخت می گیرد که تاب از دل و جان آدمی می رباید. ...

دستان خسته، پاهایی که نایی ندارند برای رفتن، چشمانی که سویی ندارند برای دیدن و گاه چنان زمانه سخت می گیرد که تاب از دل و جان آدمی می رباید. این دستان، پاها و چشم ها در انتظاری یاری هستند. در انتظار دستی که به سویشان دراز شود و گره از مشکلاتشان باز کند. براستی پناه بشر در برابر سیلی طبیعت چه بود و چه می توانست باشد؟ شاید دستاورد هزاران سال تمدن بشری، رسیدن به جایی بود که حکومت ها ناجی مردم در برابر حوادث و اتفاقات ناگوار شوند. آنقدر روزگاران بر مردم گذشت تا آن ها توانستند به شکل نوینی از حمایت برسند و وقتی به این ایده جدید حمایت رسیدند نام بیمه بر آن گذاشتند. حالا مسئولان صندوق بازنشستگی ایران به فرایند نوینی برای حل مشکلات درمانی رسیده اند، فرایندی که تبلورش در ” بیمه طلایی” است. اکنون این ایده به مرحله اجرایی شدن رسیده است. ایده ای که بسیاری معتقدند، یکی از مهمترین دستاوردهای دولت در چند سال گذشته به شمار می رود.
اختصاص 100میلیارد تومان اعتبار از سوی دولت، این ایده را برای یک میلیون و 150هزار بازنشسته کشوری محقق کرد. ایده ای که تا زمان اجرایی شدن رسمی آن به گفته ایراندوخت عطاریان، مدیرعامل صندوق بازنشستگی کشوری تنها چند روزی باقی مانده است. عطاریان که تلاش بسیاری برای تحقق این ایده کرده، مراسم تقدیر از اجراکنندگان این ایده را جشن بزرگ و ملی بیمه طلایی درمان می داند و اینکه به حق یکی از دستاوردهای درخشان و گرانسنگ دولت دهم برای جامعه بازنشستگان است. او بر این باور است که همچنان حوزه سلامت و درمان به عنوان یکی از اصول مهم و اولویت‌دار مورد حمایت دولت دهم بوده و سیاست‌ها و برنامه‌ریزی‌های کلان و هدفمند دولت خدمتگزار بر آن است تا با حمایت و پشتیبانی همه‌جانبه از حوزه سلامت، برخورداری از یک زندگی سالم و مولد و با کیفیت توأم با طول عمر قابل‌قبول و عاری از بیماری و ناتوانی را برای همه اقشار مردم به عنوان یک حق همگانی فراهم کند.
اینگونه بود که بیمه طلایی تبدیل به بحثی جدی برای بازنشستگان شد. بازنشستگانی که پس از سال ها کار و فعالیت اکنون نیازمند حمایت هستند. آن ها که جان و توانشان اکنون به ناتوانی بدل شده، امیدشان به ایجاد چنین امکانات و تسهیلاتی است. به همین دلیل بحث سلامت و درمان بازنشستگان یکی از دغدغه‌ها و مسائلی بود که در سال‌های اخیر موردتوجه دولت بود و در این زمینه برای حل مشکلات درمانی بازنشستگان بیمه طلایی مطرح شد تا به این وسیله بخشی از هزینه‌های سنگین درمان برای بازنشستگان کاهش پیدا کند
مطرح شدن این بیمه کم کم تبدیل به روزنه امیدی برای بسیاری از بازنشستگان کشور شد تا شاید بتوانند اندکی از مشکلات درمانی خود را کاهش دهند. احمد نراقی، که چند سال است بازنشسته شده و از درد کلیه رنج می برد، هزینه های درمانش را بیشتر از حد تصورش می داند:« باورش برایم سخت است هر دوره درمانم نزدیک به 4 میلیون هزینه برمی دارد، وقتی بحث بیمه طلایی مطرح شد، روزشماری می کردم اجراشود. هر روز اخبار تلویزیون را دنبال می کردم و حالا که این بیمه دارد به داد ما می رسد احساس بهتری دارم. حتی فکر می کنم که این مسئله می تواند روی درمانم هم تاثیر بگذارد. مانده بودم که دستم را پیش چه کسی دراز کنم. آن هم من که همیشه دستم در جیبم خودم بود.»
او که این روزها با درد دست و پنجه نرم می کند، هزینه ها به نظرش سرسام آور است و همین فکر او را بیش از حد توان جسمی و روحی اش درگیر کرده و می گوید:« فرزندانم هر کدام مشکلات خودشان را دارند من نمی خواهم از آن ها خواسته ای داشته باشم. حالا بیمه طلایی بار بزرگی را از روی شانه هایم برداشته است. از همه مسئولانی که در این زمینه تلاش کردند واقعا سپاسگذارم.»
عطاریان بانی این طرح پیش از این درباره بیمه طلایی گفته بود، از آنجا که رشد تعرفه‌های پزشکی و افزایش هزینه‌های برخی خدمات درمانی در حوزه بیمه‌های پایه سلامت در بخش عمومی پوشش داده نمی‌شود از این‌رو با تدابیر به موقع دولت و با هدف پوشش جبران هزینه‌های پزشکی، طرح بزرگ و ماندگار بیمه طلایی درمان به عنوان گامی دیگر به منظور رفاه حال بازنشستگان و الگویی مناسب برای ارائه مطلوب خدمات درمانی به این جامعه فرهیخته از نهم دی ماه سال گذشته در سراسر کشور آغاز و بیش از 540 بیمارستان و مراکز درمانی به عنوان طرف قرارداد سازمان بیمه‌گر بدون دریافت وجه و معرفینامه، بازنشستگان بیمار را پذیرش کرده و آن‌ها را مورد مداوا قرار داده و این روند همچنان با قوت و قدرت ادامه دارد.
به نظر می رسد که این طرح می تواند در برابر تعرفه های کلان چشم انداز ایمنی را برای بازنشستگان فراهم کند.
منور امینیان بازنشسته دیگری است که اجرای این طرح را گامی بزرگ می داند. گامی که می تواند، باب تازه ای در زمینه درمان باشد. او که بعد از عمل قلبش هنوز دارد، وام هایش را پرداخت می کند، به شدت خود را نیازمند چنین حمایتی عنوان می کند.
او تنها از مسئولان می خواهد که تعداد بیمارستان ها و مراکز درمانی در شهرهای مختلف ایران که این بیمه را می پذیرند، بیشتر باشد و در این زمینه اطلاع رسانی گسترده ای صورت بگیرد.
به همین دلیل هم مسئولان می گویند: در عرصه بهداشت و درمان، محدوده ارائه خدمات درمانی به بیماران آن قدر وسیع و گسترده است که مهیاکردن همه خدمات در قالب بیمه پایه‌درمانی در بخش دولتی به لحاظ اقتصادی امکانپذیر نبوده و هیچ سازمان بیمه‌گر یا شرکت بیمه‌ای صرفاً با دریافت حق سرانه ثابت درمان قادر به ارائه کلیه خدمات نیست. به همین علت برای جبران و زیر پوشش قرار دادن این خدمات از بیمه تکمیلی استفاده می‌شود.
اما درد و دل مریم اسکویی که حالا دیگر دارد پا به 70 سال می گذارد، شنیدنی است . او که به صورت ناگهانی دچار عفونت روده ای شده، مدت هاست دارد از این بیمارستان به آن بیمارستان می رود و در این مدت هم هزینه های بسیاری داده ، به طوریکه تنها خواسته اش از مسئولان همین رسیدن به جایی بود که از حمایت ویژه ای بهره مند شود.
او اکنون با شنیدن بیمه طلایی میزان امیدواری بیشتری برای طی کردن مراحل درمان پیدا کرده است. او می گوید اگر مراکز درمانی متعددی این بیمه را بپردازند، دیگر غمی در زندگی اش ندارد. این مادر خسته که پنج فرزندش را بدون پدر بزرگ کرده بر این باور است که در این مدت تنها رنجم این بود که باری برای فرزندانم نشوم. آن ها فرزندان صالحی هستند و هزینه های درمانم را می دهند اما من نمی خواهم آخر عمری بار مضاعفی برای آن ها باشم.
طرح بیمه طلایی درمان هم درست در راستای تحقق خواسته های مریم اسکویی است. بیمه ای که به حق اجرای عدالت، در حوزه سلامت است. بیمه ای که به‌رغم محدودیت‌های مالی صندوق بازنشستگی کشوری شجاعانه و با تلاش‌های خستگی‌ناپذیر مدیریت عامل آن به ثمر نشسته و توانسته با رویکرد ارتقا بخشیدن به خدمات درمانی و جبران هزینه‌های پزشکی و کاهش بار مالی از سبد هزینه‌های درمانی بازنشستگان موثر باشد. جوانی چنین گفت روزی به پیری
کریم دشتی که پس از سال ها فعالیت فرهنگی بازنشسته شده، زندگی خود را حالتی غم انگیز می داند که در گوشه ای نشسته و به نقطه ای خیره شده و روزها را سپری می کند. او می گوید در این زمان که جز کسالت همدم آدمی نیست. هزینه های درمان کمرشکن می شود. او می گوید که یک بسته از قرص های قند او خودش هزینه های بسیاری را به مخارج خانه وارد می کند و او هنوز در خانه سه فرزند دارد که هر کدام هزینه های خودشان را دارند. بنابراین تنها امید او به این دست اقدامات است که دلگرمی برای او باشند. حالا از اینکه بیمه طلایی می تواند داشته باشد خوشحال است . او بیمه طلایی را به مثابه یک پدر می داند . پدری حمایت گر. او هم از مسئولان می خواهد که تعداد بیشتری از مراکز درمانی شامل این بیمه شوند تا نحوه استفاده از ان هم راحت تر شود. که او که ساکن خراسان است می خواهد که در این استان هم استفاده از این بیمه مانند تهران قابل دسترسی باشد.
او می خواند: جوانی چنین گفت روزی به پیری/ که چون است با پیریت زندگانی/ بگفت اندر این نامه حرفی است مبهم/ که معنیش جز وقت پیری ندانی/ جوانی نکو دار کاین مرغ شیدا/ نماند در این خانه استخوانی.
حالا دستان بشر به یاری همنوعانش آمده است تا زمانه ای که هزینه ها روز به روز بالاتر و بالاتر می رود،دلگرمی برای درمان آدم ها از درد باشد. تاریخ ثابت کرده است که درد جسمی روح را هم به انزوا و درد می کشاند. ولی اگر هزینه ای برای درمان نباشد چه؟ آن زمان است که بشر از نظر روحی هم به شدت آسیب می بیند. آسیب هایی که غیر قابل جبران است. هر بازنشسته خود گنجینه ای از تجربه برای کانون خانواده به حساب می آید و بنابراین بهترین راه تعالی خانواده حمایت و پشتیبانی از سالمندان این خانواده است. برای همین است که بحث بیمه طلایی بسیار جدی مطرح شد و از سوی مسئولان پیگیری شد. گفت و گو با بسیاری از بازنشستگان هم شاهد از غیب رسیده این ماجرا بود. سالمندانی که تنها راه نجاتشان از دردهایشان را درمان آن هم با هزینه های رایگان می دادند.
* گزارش از کبری عادلخانی

شنبه ۱ تیر ۱۳۹۲
بازدیدها 841
دیدگاه ها . نظر
کد خبر 28462

ارسال نظر:

تصویر کپچا
*

عضویت در خبرنامهء خبر شهری