خانه » میراث فرهنگی » روستاگردی؛ گونه‌ای نویافته از گردشگری

روستاگردی؛ گونه‌ای نویافته از گردشگری

  حمیدرضا محمدی- عكس ها: بهار- رامين نوری روستا نخستین سکونتگاه دایمی آدمی است. یعنی از همان سپیده دم تاریخ که ابنای بشر، از پس دورانی زندگی ایلی و عشایری، یکجانشینی را ...

 

  • حمیدرضا محمدی- عكس ها: بهار- رامين نوری
  • روستا نخستین سکونتگاه دایمی آدمی است. یعنی از همان سپیده دم تاریخ که ابنای بشر، از پس دورانی زندگی ایلی و عشایری، یکجانشینی را برگزید، روستا را نیز پدید آورد. او از یک‌سو صاحب‌خانه و کاشانه ثابتی شده بود و از سوی دیگر زمین و دام معینی داشت. یعنی هم کشاورز بود و هم دامدار، هم روی زمین کار می‌کرد و هم از دام‌هایش سود می‌جست. اما با گذر ایام و دور فلک، شهرها پدیدار شدند و روستاها به حاشیه رفتند. هرچند هنوز منبع حیات شهرنشینان، به روستاها بازمی‌گردد.
    به هر روی با افزایش جمعیت ناشی از زاد و ولد و مهاجرت، بر شمار مردمان ساکن در شهرها افزوده شد و در عمل، بذل توجهات و امکانات بود که روانه شهریان شد و اهالی روستاها، مورد بی‌مِهری قرار گرفتند. روند این اتفاقات، در قرن حاضر البته شیبی تند به خود گرفت به‌گونه‌ای که دیگر شهرها جای مطلوب و مناسبی برای زندگی نبودند. این رخداد تا بدانجا پیش رفت که هریک از شهرنشینان به‌ویژه کلانشهرها و متروپلیس‌ها، کوشیدند تا در نقاط خوش آب و هوای حومه یا روستاها، کلنگ خانه‌هایی را بر زمین زنند تا ایام فراغت را به این نواحی عاری از انواع آلودگی و ترافیک آمده و تجدید قوا کنند.
    از همین‌جا بود که سفر شکل گرفت. سفر اگرچه همیشه بوده اما در روزگار کنونی بیشترشده است. چراکه انسان قرن بیست‌ویکم، پس از مدت‌ها کار و فعالیت مداوم، به استراحت احتیاج می‌یابد. پس بهترین راه برای او سفر است تا به منطقه‌ای تازه رفته و با مردمانی جدید آشنا شود.
    از این رو به مرور زمان، موج سفر فزونی گرفت و برای آن تبلیغات صورت پذیرفت به نحوی که حتی اکنون به نقطه‌ای رسیده است که از آن با نام صنعت گردشگری یاد می‌شود. ولی مردم عصر تکنولوژی و مدرنیته، دیگر از سفر با هواپیما و اقامت در هتل‌های چند ستاره خسته شده بودند و این بار هوای موطن اجدادی خود را کردند؛ روستا. حالا دیگر چندین سال می‌شود که خیلی‌ها به روستاگردی متمایل شده‌اند و بر سفرهای آنچنانی با نرخ‌های سفر به فلک کشیده ترجیحش می‌دهند. آنان از این‌گونه سفرها، از یک سو نیل به حفظ فرهنگ اصیل روستا و از سوی دیگر کمک اقتصادی به روستانشینان را در سر می‌پرورانند. البته نباید لذت خوردن میوه و غذای تازه و محلی یا اقامت در خانه‌هایی که اگرچه بازسازی و نو شده‌اند اما شکل و رنگ سنتی خود را هنوز از کف نداده‌اند را از دست داد. در این میان «گردشگری روستایی» با این‌که از ارکان اصلی توسعه پایدار به شمار می‌رود، به‌خصوص در ایران، سن و سال زیادی ندارد و دیر زمانی نیست که علاقه‌مندان خود را یافته است. اگرچه هنوز آسیب‌های بسیاری دارد و نیاز به تجهیز زیرساخت‌ها به شدت در آن احساس می‌شود، باید که رفت و دید و بر رونق روستاها افزود. اما این رفتن‌ها و دیدن‌ها شرایطی دارد مختص به خود، که باید نسبت به دقت فراوانی شود. از این رو بر آن شدیم تا صفحه‌ را به موضوع مهم «گردشگری روستایی» که ابعاد گوناگون و زوایای متعددی دارد، اختصاص دهیم. در این میان از متخصصان و پژوهشگران حوزه‌های محیط‌زیست، جغرافیا و گردشگری خواستیم تا هر یک به فراخور مبادی و مبانی مطالعاتی‌شان، روستا یا روستاهایی را معرفی کنند با دو شرط: نخست آن‌که بتوان به آن روستا، به عنوان هدف گردشگری نگاه کرد و دیگر آن‌که تاکنون در میان مردم، آشنایی و شناخت چندانی نسبت به آن، صورت نگرفته باشد. در این میان کوشیدیم تا از اقصا نقاط ایران‌زمین، روستاهایی معرفی شود و حتی از پایتخت نیز غافل نشدیم تا حتی آنانی که قصد و توان سفر ندارند، حداقل برای گشت‌و‌گذاری یک روزه اقدام کنند و در خانه نمانند. آنچه در ادامه می‌خوانید راهنمای سفری است به روستای کشور در روزهای منتهی به 1392 که می‌گویند بهترین فصل سفر است…/بهار
چهارشنبه ۱۶ اسفند ۱۳۹۱
بازدیدها 557
دیدگاه ها . نظر
کد خبر 23873

ارسال نظر:

تصویر کپچا
*

عضویت در خبرنامهء خبر شهری