خانه » گفتگو » پرش از 4 هزار متری زمین

پرش از 4 هزار متری زمین

گفت‌وگو با فاطمه اکرمی، اولین دختر «اسکای دایور» ایران / چند سالی می‌شود که پشتکار دختر‌ها در رشته‌های ورزشی خصوصا آن‌دسته از ورزش‌هایی که تا پیش از این خط قرمز محسوب می‌شدند، آن‌قدر زیاد بوده که مسوولان پذیرفته‌اند که دختران هم می‌توانند هم‌ردیف پسران در رشته‌های ورزشی فعالیت کنند.

 

تا همین چندسال پیش، کافی بود که دختر باشید تا نزدیک شدن به کلی از ورزش‌ها برایتان قدغن یا خطرناک باشد! از پینت‌بال و رالی گرفته تا غواصی؛ اما چند سالی می‌شود که پشتکار دختر‌ها در رشته‌های ورزشی خصوصا آن‌دسته از ورزش‌هایی که تا پیش از این خط قرمز محسوب می‌شدند، آن‌قدر زیاد بوده که مسوولان پذیرفته‌اند که دختران هم می‌توانند هم‌ردیف پسران در رشته‌های ورزشی فعالیت کنند. فاطمه اکرمی جزو آن‌دسته از دخترانی است که محدودیت‌های فکری ندارد. او از کودکی ژیمناستیک را شروع کرده و حالا با وجود اینکه 18سال دارد، توانسته علاوه بر قهرمانی در ژیمناستیک، لیسانس سقوط آزاد (اسکای دایوینگ) را به کارنامه ورزشی‌اش اضافه کند. کاری که تا پیش از او هیچ زنی در ایران انجام نداده و شاید تصورش هم برای خیلی‌ها سخت باشد؛ پریدن از ارتفاع چهارهزارمتری! با او به گفت‌وگو نشستیم که در ادامه حاصلش را می‌خوانید.

‌چرا در ایران دوره ندیدی؟
متاسفانه در ایران با یک خانمی که می‌خواست همزمان با من این دوره را ببیند مشکل پیدا کردم. البته این مشکلات از قبل بود و من ترجیح دادم برای اینکه جو آرام باشد، به خارج از ایران بروم و در دوبی دوره ببینم.
‌تا به حال در ایران سقوط نداشتی؟
نه، چون در ایران امکانات وجود ندارد، اصولا یک زمان‌های خاصی را از قبل مشخص می‌کنند که در آن تاریخ، اگر کسی می‌خواهد می‌تواند نام‌نویسی کند و از هواپیما بپرد.
‌چه امکاناتی مثلا؟
اصولا هواپیما را اجاره می‌کنند. مثلا تا به حال پنج‌بار گفته شده که در فلان تاریخ می‌پریم، اما یا سوخت کم آمده یا هواپیما را نتوانستند اجاره کنند و… .
‌دوره‌ات در دوبی چند روزه بود؟
من دو دوره رفتم که هر دوره، دو هفته‌ای بود. دوره اولم به نام
AFF Course بود و دوره دومم به صورت Solo یا تنها، یعنی تنهایی و بدون مربی می‌پریدم. در حقیقت از همین دوره دوم بود که وارد دنیای پیشرفته این ورزش شدم.
‌چندساعت از این کلاس‌ها تئوری بود و چند‌ساعت عملی؟
فقط شش ساعت کلاس‌های تئوری داشتیم. پنج دقیقه تونل باد و مابقی هم عملی بود. تونل باد شبیه‌ساز پرش از هواپیماست. یک دستگاهی که از زیر با قدرت زیاد، باد می‌زند و شما را روی هوا معلق نگه می‌دارد. پرش‌های عملی هم به صورتی بود که در دو پرش اول، با دو مربی می‌پریدیم و مابقی پرش‌ها با یک مربی.
‌به نظرت کلاس‌های تئوری خیلی کم نیست؟!
چرا و کلا این کلاس‌ها حول کار با چتر است. یعنی یاد می‌گیریم چه زمانی و چطوری چتر را باز کنیم، چرا که نکته مهم این ورزش و البته خطر اصلی‌اش زمانی است که باید با چتر کار کنیم؛ این خیلی مهم است که چتر باز شود، بعد از باز شدنش باید مطمئن شویم که آیا چتر سالم هست؟ بعد از آن باید چک کنیم که آیا برای فرودآمدن مطمئن هست یا نه… ، بررسی این موارد کلا در چند‌ثانیه است و اصل مطلب هم در همین نکات است. بعد از چتر هم استراتژی فرود آمدن و محاسبه مکانی که قرار است روی آن فرود بیایید مهم است.
‌چقدر پیچیده!
خیلی، واقعا نیاز به فکرکردن و چیدمان ذهنی دارد.
‌با این اوصاف باید گفت جدا از اینکه نیاز به آمادگی جسمانی دارید باید ذهن فعالی هم داشته باشید!
دقیقا، باید همیشه یک استراتژی برای فرودآمدن داشته باشید.
‌موقع پرش چه چیز‌هایی همراهت است؟
آلتیمتر که به دست چپ می‌بندیم، چتر.
‌در چه ارتفاعی از زمین باید چترتان را باز کنید؟
تقریبا هزار متری زمین.
‌اگر چتر باز نشد چی؟!
یک چتر دیگر زیر چتر اصلی قرار دارد که اگر به هر دلیلی چتر اصلی باز نشود باید آن را باز کنیم.
‌پس ایمنی این ورزش هم بالاست! بعد از باز شدن چتر باید چه کار کرد؟
قبل از پریدن، از طرف مربیان مکانی که باید فرود بیاییم مشخص شده، جهت باد هم محاسبه شده است. حالا از این به بعد به خود چترباز بستگی دارد که با این وزش باد و مکانی که در آن شناور هستند، چطور چترشان را هدایت کنند تا به نقطه مشخص شده برسند.
‌پس از قبل می‌دانید که قرار است کجا فرود بیایید… ؟
بله، این محوطه توسط مربیان مشخص می‌شود و اگر در جای مشخص شده فرود نیایید، مجبور هستید پرش را تکرار کنید. مثلا در دوبی سایت سقوط در بیابان است اما در همین فضا یک جاده ماشین رو هست که خط قرمز محسوب می‌شود. اگر از این جاده عبور کنیم و آن طرف فرود بیاییم، کارت قرمز می‌گیریم و تا یک هفته اجازه پرش نداریم.
‌به کمک گوشی یا بی‌سیم با مربی در ارتباط نیستید؟
یک بی‌سیم یک طرفه همراه‌مان هست که مربی صحبت می‌کند و ما فقط شنونده هستیم. گاهی پیش می‌آمد که از سایت فرود خیلی دور می‌شدم و کلا بی‌سیم از کار می‌افتاد برای همین من خیلی روی بی‌سیم تکیه نمی‌کنم! البته این ورزش خیلی ایمن است؛ چترهایمان به یک سیستمی به نام AAD متصل هستند که این سیستم به صورت خودکار در مواقع ضروری باز می‌شود. مثلا زمانی که چتر باز به هر دلیلی به هوش نباشد یا فراموش کند که چتر را باز کند، این سیستم فعال می‌شود.
‌در کلاسی که حضور داشتی، چند دختر دیگر هم بود؟
من تنها دختر کلاس بودم و جالب اینجاست که از همه هم دوره‌ای‌هایم زودتر توانستم مدرک بگیرم!
‌هزینه کلاس هایت چقدر شد؟
دوره اول یا همان AFF course اگر پرش تنبیه یا تکرار نداشته باشید، 10 هزاردرهم است.
‌اولین پرشت از چه ارتفاعی بود؟
کلا همه پرش‌ها از ارتفاع چهار هزارمتری است.
‌یعنی پرش کمتر از این ارتفاع غیراستاندارد است؟
نه، برای گرفتن لیسانس یا همان گواهی نیاز است که شما پرش‌هایتان از ارتفاع چهار هزارمتری باشد. البته در پرش‌های solo یا تنها، دو پرش است به نام Hop and Pop؛ که از ارتفاع پایین‌تر است. این پرش‌ها برای مواقع اضطراری است. یعنی زمانی که هواپیما در یک ارتفاع کمتر از چهار هزارمتری دچار مشکل می‌شود و چتر‌‌بازان باید زود‌تر از موعد بپرند. در این پرش‌ها لازم است نکات ریز دیگری را مد‌نظر قرار داد.
‌آیا لازم است که برای انجام این ورزش، ورزش خاصی را از قبل انجام داده باشی یا نه؟
نه؛ خیلی‌ها هستند که در این رشته فعالیت می‌کنند و تا به امروز هیچ ورزشی را انجام نداده‌اند ولی باید بگویم تجربه داشتن در یک ورزش واقعا تاثیرگذار است مخصوصا در ژست‌هایی که موقع سقوط انجام می‌دهیم.
‌اولین‌باری که پریدی چه حسی داشتی؟!
قبل از پریدن فکر می‌کردم که شاید بترسم. با خودم حرف می‌زدم و مدام خودم را قانع می‌کردم که به پایین نگاه نکنم! قول دادم که وقتی دم در هواپیما ایستادم بدون نگاه‌کردن به پایین بپرم اما در عمل نشد! وقتی پایین را نگاه کردم احساس کردم دلم خالی شده! اما چون هیچ فرصتی برای پشیمان شدن و ترسیدن وجود ندارد، مجبور شدم بپرم… .
‌چند دقیقه طول می‌کشد به زمین برسی؟
یک دقیقه کامل سقوط آزاد است و بعد از آن باید چتر را باز کنیم. فکر می‌کنم در کل چهار‌تا‌پنج دقیقه طول بکشد تا به زمین برسیم.
‌در یک دقیقه‌ای که سقوط‌آزاد می‌کنی چه احساسی داری؟
اولین باری که پریدم باور نمی‌کردم چنین سرعتی داشته باشم؛ حرکت با سرعت 300 کیلومتر در ساعت! دیوانه‌کننده است! خیلی زیاد است و جالب اینجاست که وقتی به صورت free سقوط می‌کنیم (سقوط آزاد) خیلی متوجه سرعت نمی‌شویم اما زمانی که به سمت جلو حرکت می‌کنیم این سرعت بیشتر خودش را نشان می‌دهد.
‌استایل‌هایی که موقع سقوط آزاد دارید چطوری یاد می‌گیرید؟
در زمان سقوط اینکه شما چه حالتی داشته باشید خیلی مهم است. مثلا اگر چند سانتیمتر دست‌تان را بیشتر از حد جلو یا عقب ببرید، شروع به چرخیدن می‌کنید و کلا همه چیز تحت‌تاثیر قرار می‌گیرد. در آموزش‌های جهانی، روی این استایل‌ها کار می‌کنند و حرکات آکروباتیک را آموزش می‌دهند. دو، ‌سه‌روز اول فقط معمولی می‌پرید تا پریدن برایتان عادی شود اما بعد از این چند‌روز باید روی حرکات‌تان در هوا کار کنید. مثلا راست و چپ. اولین‌بار که می‌خواستم حرکت ترک را انجام بدهم به من گفتند تا 10 ثانیه بشمار، اما من آن‌قدر محو سرعت و ارتفاع شدم که انگلیسی و فارسی را با هم قاطی کردم و مدام با خودم می‌گفتم هزار، دو هزار، هزار… . بعد از شش، هفت ثانیه به خودم آمدم که به‌‌جای شمارش، دارم دوعدد را تکرار می‌کنم!
‌پس اینکه تو ژیمناست هستی به کمکت می‌آید.
خیلی زیاد.
‌دوره دومت را کی گذراندی؟
آذرماه… . چون فاصله بین دو دوره‌ام بیشتر از دو‌ماه طول‌کشید باید پرش تنبیه را انجام می‌دادم. یعنی باید یک‌بار با مربی می‌پریدم تا او مطمئن می‌شد که من خوب یادم هست که چطور باید چتر را باز کنم. در این ورزش مهم‌ترین اصل این است که چطور چتر را باز کنیم.
‌یادت بود؟
بله، خوشبختانه برای همین وارد دور تازه آموزش‌ها شدیم. یعنی اینکه در هنگام سقوط چه حرکت‌هایی انجام بدهیم… . مثلا مربی‌ام را در طول پرش دنبال کنم یا اینکه حرکت‌های آکروباتیک روی هوا اجرا کنم. من آن‌قدر برای اجرای این حرکات ذوق داشتم که مربی‌ام به من می‌گفت تو چرا خسته نمی‌شوی؟! حداقل یک‌بار بپر و از مناظر لذت ببر به جای اینکه حرکات آکروباتیک اجرا کنی اما چون من عاشق این کار هستم هیچ‌کدام از پرش‌هایم بدون حرکت نبود!
‌محدودیتی در تعداد پرش‌های روز وجود ندارد؟
تنها محدودیت این ورزش وضعیت هواست و اینکه اگر گوش درد داشته باشید نباید در آن روز ادامه دهید، اما من حتی یک‌بار هم گوش درد نگرفتم!
‌نظر مربیانت در مورد تو چه بود؟
باورشان نمی‌شد که یک دختر ایرانی که مسلمان هم هست تا این حد انرژی داشته باشد. به من می‌گفتند که تو حتی اگر روی زمین هم باشی، روی هوا هستی! کلا برایشان جالب بود که چطور من این همه راه را برای این کلاس از یک کشور دیگر رفته‌ام. خوشبختانه سری دومی که برای کلاس‌هایم رفتم، مسابقات جهانی سقوط‌آزاد بود و من این فرصت را پیدا کردم با بهترین‌های این رشته بپرم. تیم‌هایی مثل بلژیک، ایتالیا، نروژ و… . این واقعا برای من یک فرصت استثنایی بود، اینکه در یک هواپیمایی که بهترین‌های این ورزش هستند من هم می‌توانستم در جمع‌شان حضور داشته باشم. اگر این شرایط در ایران باشد من مطمئن هستم خیلی از دختران هستند که جرات این ورزش را دارند و می‌توانند این رشته را ادامه دهند. متاسفانه به‌دلیل اینکه هزینه این ورزش در کشور دیگر بالاست خیلی‌ها به همین دلیل قید این کار را می‌زنند.
‌معیار بهترین شدن یک گروه، حرکاتی است که روی هوا و موقع سقوط انجام می‌دهند؟
بله، اگر در فیلم‌ها تماشا کرده باشید، یک گروه هماهنگ باهم می‌پرند و دست و پای هم را می‌گیرند… . شبیه یک زنجیر، حرکات شبیه به هم را انجام می‌دهند و در هوا جابه‌جا می‌شوند.
‌نظر دوستانت در مورد تو چیست؟
(می‌خندد) همه‌شان به اتفاق معتقدند من دیوانه‌ام! بچه‌های ژیمناست گروه‌مان همیشه به من می‌گویند ما با تو کاری نداریم! باورشان نمی‌شود که من این کار‌ها را انجام می‌دهم.
‌خانواده‌ات چطور با این ورزش‌هایی که انجام می‌دهی کنار می‌آیند؟
من تک‌فرزند خانواده هستم و فکر می‌کنم برای همین است که تا این‌حد از نظر مالی پشتیبانی می‌شوم. در کل مادرم همیشه من را حمایت کرده و مشوقم بوده است اما پدرم ترجیح می‌دهد سکوت کند!
‌بیا در مورد ورزش اولت صحبت کنیم؛ چند سالت بود و چطور شد که وارد رشته ژیمناستیک شدی؟
شش‌سالم بود. انتخاب خاصی نبود فقط اینکه نزدیک خانه‌مان باشگاه ژیمناستیک بود! چون باشگاهی که در آن کار می‌کردم خیلی معمولی بود، دیر وارد قهرمانی این رشته شدم و توانستم قهرمانی کشوری کسب کنم.
‌پس چرا وارد رشته ورزشی ديگري شدی؟ ژیمناستیک حس ورزشی‌ات را پر نمی‌کرد؟
در رشته ژیمناستیک متاسفانه فضای خاصی وجود دارد. در این ورزش بیشتر از 18سالگی نمی‌توانی فعالیت کنی چرا که همه کسانی که در این رشته هستند بعد از 18سالگی یا وارد بازار کار می‌شوند یا به دنبال ادامه تحصیل می‌روند. کسی نیست که با این سن، وقتش را هزینه کند و در این رشته ورزشی کار کند. فکر می‌کنم یکی از علت‌هایش هم این است که مسابقات برون‌مرزی برای بانوان وجود ندارد.
 ‌پارکور را چطور شروع کردی؟
پارکور را خیلی ناگهانی شروع کردم! و چون ژیمناست هم بودم خیلی زود حرکت‌ها را یاد گرفتم. البته باید بگویم مربی پارکورم هم در این پیشرفتم تاثیر زیادی داشت.
 ‌چطور وارد بدلکاری شدی؟
من قبلا با یک گروهی بدلکاری کار می‌کردم… اما بعد از آشنایی با آقای داریوش باقری با ایشان فعالیتم را شروع کردم.
 ‌چندساعت در روز تمرین می‌کنی؟
بستگی دارد. وقتی دانشگاه شروع می‌شود زمان کمتری دارم اما کمتر از چهار‌روز در هفته نمی‌شود.

*****
منبع : شرق
سه شنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۱
بازدیدها 612
دیدگاه ها . نظر
کد خبر 21461
برچسب:

Comments are closed.


عضویت در خبرنامهء خبر شهری